امت عاشورايى

«عاشورا» در متن زندگى شيعه و در عمق باورهاى پاك او جريان داشته و «نهضت كربلا»، در طول چهارده قرن، با كوثرى زلال و عميق، سيراب كننده‏ جان‌ها بوده است.

هم اكنون نيز عاشورا، كانونى است كه ميليون‌ها دايره ريز و درشت از ارزشها، احساسها، عاطفه‏ها، خردها و اراده‏ها بر گرد آن مى‏چرخد و پرگارى است كه‏عشق را ترسيم مى‏كند.

بى شك، محتواى آن حماسه عظيم و انگيزه‏ها و اهداف و درس‌هايش يك ‏«فرهنگ‏» غنى و ناب و الهام بخش را تشكيل مى‏دهد و در حوزه وسيع تشيع و دلباختگان اهل بيت، كوچك و بزرگ و عالم و عامى، همواره با «فرهنگ عاشورا» زيسته، رشد كرده و براى آن جان باخته‏اند، تا آنجا كه در آغاز تولد، كام نوزاد را با تربت ‏سيد الشهدا«ع‏» و آب فرات بر مى‏دارند و هنگام خاكسپارى، تربت كربلا همراه مرده مى‏گذارند و در فاصله ولادت تا مرگ هم به حسين بن على‏ (ع) عشق ‏مى‏ورزند و براى شهادتش اشك مى‏ريزند و اين مهر مقدس، با شير وارد جان ‏مى‏شود و با جان به در مى‏رود.

پيرامون ضرورت كار درباره نهضت كربلا، تاكنون بسيار نوشته، سروده و تحقيق شده است و صاحبان فكر و قلم از زواياى مختلف و با ديدهاى گونه‏گون به اين حماسه ‏نگريسته‏اند، بگونه‏اى كه مجموعه آثار مربوط به قيام كربلا و مسائل جنبى آن، كتابخانه عظيمى را تشكيل مى‏دهد، اما ... هم چنان زمينه و ميدان براى‏پژوهش و عرضه‏هاى جديد در اين باره باز است. بقول ‏«صائب‏»:

يك عمر مى‏توان سخن از زلف يار گفت * در بند آن مباش كه مضمون نمانده است

پس اگر همه عمر و با زبان‌هاي مختلف و مفاهيم گوناگون و در قالب‌هاي متفاوت بنويسيم و بگوييم باز هم كم است و اندك، مگر خداوند به فضل بي‌منتهايش ما را يار و مدد كار باشد تا بتوانيم دين و وظيفه خود را به انجام رسانيم.

به نقل از وبلاگ کشتی نجات