دعاى چهل وپنجم صحيفه سجاديه امام سجاد(ع) در وداع با ماه مبارک رمضان :

« اى خدايى كه از ما پاداش نمى خواهى و اى كسى كه از بخشش خود به ما پشيمان نمى شوى و اى كسى كه با بندگان برابر با رفتار خودشان رفتار نمى كنى . نعمت تو همواره شروع كننده است ، يعنى بدون اينكه قبلا استحقاقى وجود داشته باشد عطا مى كنى. عفو وبخشش تو تفضل از سوى توست. عقوبت و سزادادن تو عدالت توست وقضاء وتقدير وحكم تو يك خير براى بنده توست. اگر به كسى چيزى عطا كنى ، آنرا با مِنّت آميخته نمى كنى و اگر ازكسى چيزى منع كنى و به او ندهى ، اين از روى ظلم وتعّدى به آن كس نيست. ازكسانى كه شكر تو را مى كنند قدردانى مى كنى، در حاليكه اين خود تو هستى كه ستايش خودت را به آنها ياد داده اى. گناهانى را مى پوشانى در حاليكه مى توانى آنها را برملا كنى . به كسانى مى بخشى كه مى توانى از آنها نعمت را باز بدارى. آن كسى كه گناه او را پوشاندى ، گاهى شايسته برملا كردن است . آن كسى كه به او نعمت دادى گاهى شايسته منع كردن است ، اما تو همه كارت را بر تفضل و گذشت قراردادى . با كسى كه تورا معصيت مى كند ، با بردبارى وحلم برخورد مى كنى وبه كسى كه با گناه به خويش ظلم مى كند ، مهلت مى دهى . بندگانت را مهلت وفرصت مى دهى تا بتوانند به سوى تو،اِنابه كنندوبرگردند. به آنها سزاى عملشان را زودتر نشان نمى دهى ، كه شايد بتوانند توبه كنند ؛ اين لطفى است ازتو كه نگذارى بندگانت با كار زشت خودشان را به مهلكه بيندازند. اين محبّت توست كه نگذارى آدمهاى شقى با شقاوت خودشان بدبختى را زود براى خودشان تدارك ببينند. تو فقط كسانى را ساقط مى كنى كه شقاوت آنها در مقابل گذشت واغماض تو تكرار شده و اين كرم وولطف ومحبت وحلم توست. تو آن پروردگارى هستى كه بر روى بندگانت راهى باز كردى كه آن راه، به عفو وگذشت تو منتهى مى شود و آن راه را توبه ناميدى. ... »