اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم

بر لب کلبه ی محصور وجود

من در این خلوت خاموش سکوت

اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم.

توی چشمش چمنی از احساس توی دستش سبدی آواز است

یک نفر هست که یادش هر روز چون گلی توی دلم می‌روید

آسمان، باد، کبوتر، باران‌ قصه‌اش را به زمین می‌گوید

 یک نفر هست که از راه دراز باز پیوسته مرا می‌خواند

تا خدا بنده نواز است به خلقم چه نیاز...

میکشم ناز یکی تا به همه ناز کنم .

كاش مي شد ما بهاري مي شديم

خيس آواز قناري مي شديم

قلبهامان بوي خدا مي داد باز

بوي عرفان و دعا مي دادباز

كاش در يك شب سبز و قشنگ

عشق از ما باز بيعت مي گرفت

كاش چوپان دل ما، عشق بود

پاسدار محمل ما ، عشق بود

كاش از خوبان عالم مي شديم

توبه مي كرديم و آدم مي شديم

چون شقايق، سرخ مي مرديم كاش

از شهادت، زخم مي خورديم كاش

كاش ما هم چون كبوتر مي شديم

پاك مي مرديم و پرپر مي شديم

گفتنی ها کم نیست ...

... گرچه من خاموشم !

صد هزاران سخن و حرف و حدیث

بر دل عاشق من جامانده ...

به نقل از وبلاگ دل ودلدار

خاك ،جان يافته است

تو چرا سنگ شدي؟

تو چرا اينهمه دلتنگ شدي؟

باز كن پنجره را و بهاران را باور كن

خداوندا در این سالی كه در پیش است
نمی دانم چه تقدیری مرا فرموده ای ؛ لیكن
در آغاز طلوع روشن سالی ؛ كه می آید
كمك كن تا رها سازم ز خود
من كوله بار یك هزار و سیصد و افسوس
هزار و سیصد و اندوه
خدایا مهربانم كن
تو چشمان مرا با نور خود بگشا
تو لبخند رضایت را عطایم كن
بفهمان زندگی زیباست
خداوندا ؛ تو راه سبز ایمان را نشانم ده
تو نیكی پیشه ام فرما
كه راه حق صبورانه بپیمایم
و هرگز من نباشم از زیانكاران
رفیقا ؛ مهربانا ؛ عاشقم فرما
مرا در شط پر مهر گذشتت ؛ شست و شویم ده
تو پاكم كن ؛ قرارم ده
كریما ؛ دست های گرم و لبخندی عطایم كن
ادامه مطلب

شاخه‌هاي شسته، باران خورده پاک