السلام عليک با رحمهٌ للعالمين

يا رسول الله(صلوات الله و سلامه عليک)

ـ محمد درهراسي و هم آلود به اطراف نگريست! صدا دوباره گفت:‌بخوان!

ـ اين بار محمد بابيم و ترديد گفت: من خواندن نمي دانم.

صدا پاسخ داد:

ـ بخوان به نام پروردگارت كه بيافريد، آدمي را از لخته خوني آفريد، بخوان و پروردگار تو را ارجمندترين است، همو كه با قلم آموخت، و به آدمي آنچه را كه نمي دانست بياموخت.........

و او هر چه را كه فرشته وحي خوانده بود باز خواند.

ـ هنگامي كه از غار پايين مي آمد زير بار عظيم نبوت و خاتميت، به جذبه  عشق الهی بر خود مي لرزيد...

كاش مي شد ما بهاري مي شديم

خيس آواز قناري مي شديم

قلبمان بوي خدا مي داد باز

بوي عرفان و دعا مي دادباز

كاش در يك شب سبز و قشنگ

عشق از ما باز بيعت مي گرفت

كاش چوپان دل ما، عشق بود

پاسدار محمل ما ، عشق بود

كاش از خوبان عالم مي شديم

توبه مي كرديم و آدم مي شديم

چون شقايق، سرخ مي مرديم كاش

از شهادت، زخم مي خورديم كاش

كاش ما هم چون كبوتر مي شديم

پاك مي مرديم و پرپر مي شديم

در ذهن یک کویر

                           بی آبی زمین

                                                قانون خلقت است .