نوشتار بسيار زيبايي از دوستي گران‌قدر برايم رسيده است كه حيفم اومد تا اونو براي شما ننويسم

 و صميمانه سپاسگزارم كه لطف خودشونو شامل حال بنده نمودند:

اى صمیمی اى دوست!

گاه و بى‌گاه لب پنجره خاطره‌ام می‌آیى.

اى قدیمى اى خوب!

تو مرا یاد كنى یا نكنى،

من به یادت هستم.

آرزویم همه سر سبزى توست.

دائم از خنده لبانت لبریز!

دامنت پر گل باد.

من یک چها ر دیواری دارم

 اللهم ارزقنی شفاعه الحسين يوم الورود، و ثبت لی قدم صدق عندک مع الحسين و اصحاب الحسين، الذين بذلوا مهجهم دون الحسين علیه السلام. *
پروردگارا شفاعت حضرت حسين(ع) را روزی که بر تو وارد ميشوم، روزيم کن و مرا نزد خود، ثابت قدم بدار به صدق و صفا با حضرت حسين و اصحابش که در راه خدا جانشان را نزد حسين (ع)فدا کردند، هم نشين و هم صحبت باشم.

          به پايان آمد اين دفتر                   حكايت همچنان باقيست

اميد اينكه در كنار ضريح پاكت خودم را رها از تمام امور دنيوي با خاطري آسوده ببينم

وسبكبال به سوي معبود بشتابم .يعني لياقت آمدن به سويت رادارم .................

   السلام عليك يا اباعبدالله

 امت عاشورايى

«عاشورا» در متن زندگى شيعه و در عمق باورهاى پاك او جريان داشته و «نهضت كربلا»، در طول چهارده قرن، با كوثرى زلال و عميق، سيراب كننده‏ جان‌ها بوده است.

هم اكنون نيز عاشورا، كانونى است كه ميليون‌ها دايره ريز و درشت از ارزشها، احساسها، عاطفه‏ها، خردها و اراده‏ها بر گرد آن مى‏چرخد و پرگارى است كه‏عشق را ترسيم مى‏كند.

بى شك، محتواى آن حماسه عظيم و انگيزه‏ها و اهداف و درس‌هايش يك ‏«فرهنگ‏» غنى و ناب و الهام بخش را تشكيل مى‏دهد و در حوزه وسيع تشيع و دلباختگان اهل بيت، كوچك و بزرگ و عالم و عامى، همواره با «فرهنگ عاشورا» زيسته، رشد كرده و براى آن جان باخته‏اند، تا آنجا كه در آغاز تولد، كام نوزاد را با تربت ‏سيد الشهدا«ع‏» و آب فرات بر مى‏دارند و هنگام خاكسپارى، تربت كربلا همراه مرده مى‏گذارند و در فاصله ولادت تا مرگ هم به حسين بن على‏ (ع) عشق ‏مى‏ورزند و براى شهادتش اشك مى‏ريزند و اين مهر مقدس، با شير وارد جان ‏مى‏شود و با جان به در مى‏رود.

پيرامون ضرورت كار درباره نهضت كربلا، تاكنون بسيار نوشته، سروده و تحقيق شده است و صاحبان فكر و قلم از زواياى مختلف و با ديدهاى گونه‏گون به اين حماسه ‏نگريسته‏اند، بگونه‏اى كه مجموعه آثار مربوط به قيام كربلا و مسائل جنبى آن، كتابخانه عظيمى را تشكيل مى‏دهد، اما ... هم چنان زمينه و ميدان براى‏پژوهش و عرضه‏هاى جديد در اين باره باز است. بقول ‏«صائب‏»:

يك عمر مى‏توان سخن از زلف يار گفت * در بند آن مباش كه مضمون نمانده است

پس اگر همه عمر و با زبان‌هاي مختلف و مفاهيم گوناگون و در قالب‌هاي متفاوت بنويسيم و بگوييم باز هم كم است و اندك، مگر خداوند به فضل بي‌منتهايش ما را يار و مدد كار باشد تا بتوانيم دين و وظيفه خود را به انجام رسانيم.

به نقل از وبلاگ کشتی نجات

فرزند پيامبرصلى الله عليه وآله با خون خويش درخت اسلام را كه رو به خشكيدگى گذاشته بود، آبيارى كرد و در تاريكى ظلم و فساد بنى‏اميه درخششى بوجود آورد كه آن محيط ظلمانى را نور و روشنايى بخشيد و بزرگراه سعادت را نمايان كرد و چهره اسلام را چنان كه هست‏بر جهانيان آشكار ساخت  به همين جهت است كه سوره «الفجر» سوره «الحسين‏» نامگذارى شده است.

از امام صادق‏عليه‏السلام نقل شده كه اين سوره درباره حسين‏عليه‏السلام نازل شده و سوره حسين است  و چون آن جناب با اخلاص كامل در راه خدا خاندان و اموالش را فدا نمود، با اطمينان و اشتياق فراوان به ديدار معبود خود شتافت و مصداق واقعى «نفس مطمئنه‏» واقع شد، و در نزد پروردگار در جوار رحمتش قرار گرفت، لذا امام صادق‏عليه‏السلام فرمود: مقصود از «نفس مطمئنه‏» حسين و ياران اوست كه صاحب نفس مطمئنه‏اند كه در روز قيامت رضوان خدا براى ايشان است و خداوند از ايشان راضى است.

او كسى است كه با نيل به درجه رفيع شهادت جاودانگى يافت، به ميزانى كه در راه موضوعى فدا و فانى مى‏شود ارزش آن را به خود مى‏گيرد و كسب مى‏نمايد.

حسين‏بن على‏عليه‏السلام كسى است كه تمام هستى و متعلقات خويش را با اخلاص در راه خدا كه اصل و منشا تمام كمالات و تقدسهاست، فدا و فانى نموده است پس جاى شگفتى نيست كه بگوييم تمام تقدسها و كمالات و جاودانگى به وجود فدا شده‏اش انتقال يافته است. و نيز بى‏جهت نيست كه محبت و عشق به آن حضرت در دلهاى مؤمنان جايگزين شده به همان‏گونه كه محبت و علاقه به خداوند در آن دلها جاى دارد. لذا از رسول اكرم‏صلى الله عليه وآله نقل شده است: «همانا براى شهادت حسين‏عليه‏السلام حرارتى وجود دارد كه هيچ‏گاه سرد نمى‏شود.  و نيز فرمود: «براى حسين‏عليه‏السلام در دلهاى مؤمنان محبتى است‏».

آرى! حضرت سيدالشهداعليه‏السلام كه از روى خلوص به پيشگاه معبود خويش سر عبوديت فرود آورده و بر آن مداومت ورزيده، به اوج كمال و قرب رب ذى‏الجلال رسيده و آن قدر شرافت و قداست پيدا كرده كه صحيح است او را به خدا نسبت دهند، مثلا بگويند: دست او، دست‏خدا، خون او خون خدا و گوش و زبان و چشم او، گوش و زبان و چشم خداست، و اين بدان جهت است كه توجه به خدا، فدا شدن در راه او، و استمرار بر طاعتش، چنان انقلابى در وى به وجود آورد كه عظمت‏خداوندى به او نسبت داده مى‏شود زيرا از معنويت ارتباط با خداوند متاثر گشته است. در اين‏باره حديثى از امام باقرعليه‏السلام نقل شده است كه همين معنى را مى‏رساند و مى‏فهماند كه آدمى با رشته ارتباط و بندگى خالصانه خدا به مقامى مى‏رسد كه در فكر نگنجد و شرافت و قداست و ابديت ذات اقدس ربوبى او را متاثر مى‏سازد و آن خصوصيات به او انتقال مى‏يابد:

... ان الله جل جلاله قال: ما تقرب الى عبد من عبادى بشى‏ء احب الى مما افترضت عليه و انه يتقرب الى بالنافلة حتى احبه فاذا احببته كنت‏سمعه الذى يسمع به و بصره الذى يبصر به و لسانه الذى ينطق به و يده التى يبطش بها. ان دعانى اجبته و ان سالنى اعطيته.

حسين بن على‏عليه‏السلام كه در راه خدا و در راه افكار عاليه‏اش شهيد شد وجود مادى خود را نفى كرد اما به صورت منبع فضيلت و مركز شرافت و عظمت وجود جاودانه خود را اثبات نمود عقل و دين حكم مى‏كند كه بزرگان و افراد برگزيده را در حال حيات و ممات ارج نهيم و آنان را دوست‏بداريم و از ياد نبريم و در سالروز وفات و شهادتشان مجالس يادبود برپا كنيم. به ويژه كه آن شخص تمام هستى خودش را در طبق اخلاص نهاده و از هيچ فداكارى در راه خدا دريغ نورزيده باشد.

حسين‏بن على‏عليه‏السلام براى هدفى بس عالى در راه معبود خود با نفس نفيس جهاد نمود.  و براى احياى فضيلت و شرافت و برقرارى آزادى و بيدارى بشر قيام كرد. پس سزاوار است كه تمام جوامع انسانى - خواه مسلمان خواه غيرمسلمان - به پاس احترام و بزرگداشت آن شخصيت عظيم‏الشان سالروز شهادت آن حضرت را بزرگ بشمارند و به سوك و ماتم بنشينند.

او ابرمرد عالم و شخصيت‏بسيار بزرگوارى است كه تمام مكارم و فضايل را دارا بود به گونه‏اى كه ابعاد گسترده بسيار وسيع وجودش همگان را متحير ساخته است.

از لحاظ نسب نيز كسى به پايه امام حسين‏عليه‏السلام نمى‏رسد: جدش رسول خدا سيدالمرسلين و خاتم‏النبيين و پدرش على مرتضى سيدالوصيين و مادر فاطمه زهرا سيده نساء عالمين و برادرش امام حسن مجتبى، و عمويش جعفر طيار و عموى پدرش حمزه سيدالشهداء است.

منابع:

۱- ... و انى لم اخرج اشرا و لابطرا و لا مفسدا و لا ظالما و انما خرجت لطلب الاصلاح فى امة جدى... رك: بحارالانوار، 44/329 .

۲-  تفسير القرآن، سوره فجر.

۳- حسين وارث آدم، صفحه 212 به بعد.

قصه عدل علی و کینه ها
زوزه های خصم را، شبگیر کرد

انتقام دیگری در راه بود
تشنگان را تشنه کامی سیر کرد

چون شنید از بلبلان سوز عطش
رو به سوی کوچۀ تقدیر کرد

عکس چشمانش، دل از دریا ربود
با تبسم، آب را تحقیر کرد

بین گله گله گرگ افتاده بود
شیر را کفتار، غافلگیر کرد

مشک از جانش مهم تر گشته بود
دستها را طعمه شمشیر کرد

تیر تشنه ترک بند چله گفت
چشمها را با کمان درگیر کرد

علقمه تا آسمان راهی نبود
بلبلان گفتند: « سقا دیر کرد »

از زبان تشنگی، در آسمان
لاله را قربانی تقصیر کرد

حاجی شش ماهه شمشیرت کجاست؟
تیر در رگهای نازک گیر کرد 

کربلا را خصم لرزان کرده بود
خیمه ها را ظلم، در زنجیر کرد

داغ آن خورشید، روی نیزه ها
خواهرش را تا همیشه پیر کرد

کربلا را عشق، ویران کرده بود
غربت شش گوشه را دلگیر کرد

یاد او در سینه طوفان می کند
دست سقا، عشق را تفسیر کرد

خدایا:

مرا به بهترین راه {که راه پیامبر اعظم(ص) و اهل بیت ایشان(ع) است} ببر

و چنانم کن که بر دین و آیین تو بمیرم و زنده گردم ....

« صحیفه سجادیه - نيايش 20 »

آيا مي دانيد كه:

ـ در كربلا، پنج نفر از اطفال نابالغ به همراه امام حسين به شهادت رسيدند، طفل شير خوار امام، علي اصغر، عبدالله بن حسن بن علي، قاسم بن حسن بن علي، محمد بن ابي سعيد و عمر بن جناده انصاري
ـ در كربلا، يك زن بنام اُمّ وهب نمريه قاسطيه همسر عبدالله بن عمير كلبي در دفاع و حمايت از امام به شهادت رسيد
ـ در كربلا دو زن بنامهاي اُمّ عبدالله بن عمير و اُمّ عمر بن جناده در ياري امام حسين جنگيدند
ـ در كربلا اعضاي بدن سه نفر از ياران و اصحاب امام حسين تكه تكه شده است، عباس بن علي، علي بن الحسين و عبدالرحمان بن عمير
ـ در كربلا چند گروه از برادران به همراه امام به شهادت رسيدند

الف: عباس،عثمان،جعفر، ابوبكر،عبدالله، همگي از فرزندان مولا اميرالمؤمنين و برادران امام حسين بودند
ب: علي اكبر و علي اصغر از فرزندان امام حسين
ج: قاسم، ابوبكر،عبدالله از فرزندان امام حسن مجتبي
د: عون و جعفر از فرزندان حضرت زينب و عبدالله بن جعفر
ه: عبدالله و محمد از فرزندان مسلم بن عقيل
و: مسلم و عبد الرحمان و جعفر از فرزندان عقيل بن ابي طالب
ـ در كربلا سرهاي سه نفر از ياران امام حسين به سوي آن حضرت پرتاب شد، عبدالله بن عمير كلبي عمر بن جناده، عابس بن ابي شبيب شاكري