نوشتار بسيار زيبايي از دوستي گران‌قدر برايم رسيده است كه حيفم اومد تا اونو براي شما ننويسم

 و صميمانه سپاسگزارم كه لطف خودشونو شامل حال بنده نمودند:

 

اى صمیمی اى دوست!

 

گاه و بى‌گاه لب پنجره خاطره‌ام می‌آیى.

 

اى قدیمى اى خوب!

 

تو مرا یاد كنى یا نكنى،

 

من به یادت هستم.

 

آرزویم همه سر سبزى توست.

 

دائم از خنده لبانت لبریز!

 

دامنت پر گل باد.

من یک چها ر دیواری دارم

 اللهم ارزقنی شفاعه الحسين يوم الورود، و ثبت لی قدم صدق عندک مع الحسين و اصحاب الحسين، الذين بذلوا مهجهم دون الحسين علیه السلام. *
پروردگارا شفاعت حضرت حسين(ع) را روزی که بر تو وارد ميشوم، روزيم کن و مرا نزد خود، ثابت قدم بدار به صدق و صفا با حضرت حسين و اصحابش که در راه خدا جانشان را نزد حسين (ع)فدا کردند، هم نشين و هم صحبت باشم.

 

 

          به پايان آمد اين دفتر                   حكايت همچنان باقيست

اميد اينكه در كنار ضريح پاكت خودم را رها از تمام امور دنيوي با خاطري آسوده ببينم

وسبكبال به سوي معبود بشتابم .يعني لياقت آمدن به سويت رادارم .................

   السلام عليك يا اباعبدالله

 

 امت عاشورايى

«عاشورا» در متن زندگى شيعه و در عمق باورهاى پاك او جريان داشته و «نهضت كربلا»، در طول چهارده قرن، با كوثرى زلال و عميق، سيراب كننده‏ جان‌ها بوده است.

هم اكنون نيز عاشورا، كانونى است كه ميليون‌ها دايره ريز و درشت از ارزشها، احساسها، عاطفه‏ها، خردها و اراده‏ها بر گرد آن مى‏چرخد و پرگارى است كه‏عشق را ترسيم مى‏كند.

بى شك، محتواى آن حماسه عظيم و انگيزه‏ها و اهداف و درس‌هايش يك ‏«فرهنگ‏» غنى و ناب و الهام بخش را تشكيل مى‏دهد و در حوزه وسيع تشيع و دلباختگان اهل بيت، كوچك و بزرگ و عالم و عامى، همواره با «فرهنگ عاشورا» زيسته، رشد كرده و براى آن جان باخته‏اند، تا آنجا كه در آغاز تولد، كام نوزاد را با تربت ‏سيد الشهدا«ع‏» و آب فرات بر مى‏دارند و هنگام خاكسپارى، تربت كربلا همراه مرده مى‏گذارند و در فاصله ولادت تا مرگ هم به حسين بن على‏ (ع) عشق ‏مى‏ورزند و براى شهادتش اشك مى‏ريزند و اين مهر مقدس، با شير وارد جان ‏مى‏شود و با جان به در مى‏رود.

پيرامون ضرورت كار درباره نهضت كربلا، تاكنون بسيار نوشته، سروده و تحقيق شده است و صاحبان فكر و قلم از زواياى مختلف و با ديدهاى گونه‏گون به اين حماسه ‏نگريسته‏اند، بگونه‏اى كه مجموعه آثار مربوط به قيام كربلا و مسائل جنبى آن، كتابخانه عظيمى را تشكيل مى‏دهد، اما ... هم چنان زمينه و ميدان براى‏پژوهش و عرضه‏هاى جديد در اين باره باز است. بقول ‏«صائب‏»:

يك عمر مى‏توان سخن از زلف يار گفت * در بند آن مباش كه مضمون نمانده است

پس اگر همه عمر و با زبان‌هاي مختلف و مفاهيم گوناگون و در قالب‌هاي متفاوت بنويسيم و بگوييم باز هم كم است و اندك، مگر خداوند به فضل بي‌منتهايش ما را يار و مدد كار باشد تا بتوانيم دين و وظيفه خود را به انجام رسانيم.

به نقل از وبلاگ کشتی نجات

نهضت امام حسين‏عليه‏السلام نهضتى مقدس، متعالى و روحانى بود. پاكى، خلوص، بى‏اعتنايى به دنيا، برى بودن از اغراض شخصى و آز و جاه‏طلبى و خودخواهى از ويژگيهاى اين قيام است. انقلاب آن حضرت درس قسط، عدالت، توحيد، شرافت، ايثار و فداكارى به مردم داد.

فرزند پيامبرصلى الله عليه وآله با خون خويش درخت اسلام را كه رو به خشكيدگى گذاشته بود، آبيارى كرد و در تاريكى ظلم و فساد بنى‏اميه درخششى بوجود آورد كه آن محيط ظلمانى را نور و روشنايى بخشيد و بزرگراه سعادت را نمايان كرد و چهره اسلام را چنان كه هست‏بر جهانيان آشكار ساخت  به همين جهت است كه سوره «الفجر» سوره «الحسين‏» نامگذارى شده است.

از امام صادق‏عليه‏السلام نقل شده كه اين سوره درباره حسين‏عليه‏السلام نازل شده و سوره حسين است  و چون آن جناب با اخلاص كامل در راه خدا خاندان و اموالش را فدا نمود، با اطمينان و اشتياق فراوان به ديدار معبود خود شتافت و مصداق واقعى «نفس مطمئنه‏» واقع شد، و در نزد پروردگار در جوار رحمتش قرار گرفت، لذا امام صادق‏عليه‏السلام فرمود: مقصود از «نفس مطمئنه‏» حسين و ياران اوست كه صاحب نفس مطمئنه‏اند كه در روز قيامت رضوان خدا براى ايشان است و خداوند از ايشان راضى است.

او كسى است كه با نيل به درجه رفيع شهادت جاودانگى يافت، به ميزانى كه در راه موضوعى فدا و فانى مى‏شود ارزش آن را به خود مى‏گيرد و كسب مى‏نمايد.

حسين‏بن على‏عليه‏السلام كسى است كه تمام هستى و متعلقات خويش را با اخلاص در راه خدا كه اصل و منشا تمام كمالات و تقدسهاست، فدا و فانى نموده است پس جاى شگفتى نيست كه بگوييم تمام تقدسها و كمالات و جاودانگى به وجود فدا شده‏اش انتقال يافته است. و نيز بى‏جهت نيست كه محبت و عشق به آن حضرت در دلهاى مؤمنان جايگزين شده به همان‏گونه كه محبت و علاقه به خداوند در آن دلها جاى دارد. لذا از رسول اكرم‏صلى الله عليه وآله نقل شده است: «همانا براى شهادت حسين‏عليه‏السلام حرارتى وجود دارد كه هيچ‏گاه سرد نمى‏شود.  و نيز فرمود: «براى حسين‏عليه‏السلام در دلهاى مؤمنان محبتى است‏».

آرى! حضرت سيدالشهداعليه‏السلام كه از روى خلوص به پيشگاه معبود خويش سر عبوديت فرود آورده و بر آن مداومت ورزيده، به اوج كمال و قرب رب ذى‏الجلال رسيده و آن قدر شرافت و قداست پيدا كرده كه صحيح است او را به خدا نسبت دهند، مثلا بگويند: دست او، دست‏خدا، خون او خون خدا و گوش و زبان و چشم او، گوش و زبان و چشم خداست، و اين بدان جهت است كه توجه به خدا، فدا شدن در راه او، و استمرار بر طاعتش، چنان انقلابى در وى به وجود آورد كه عظمت‏خداوندى به او نسبت داده مى‏شود زيرا از معنويت ارتباط با خداوند متاثر گشته است. در اين‏باره حديثى از امام باقرعليه‏السلام نقل شده است كه همين معنى را مى‏رساند و مى‏فهماند كه آدمى با رشته ارتباط و بندگى خالصانه خدا به مقامى مى‏رسد كه در فكر نگنجد و شرافت و قداست و ابديت ذات اقدس ربوبى او را متاثر مى‏سازد و آن خصوصيات به او انتقال مى‏يابد:

... ان الله جل جلاله قال: ما تقرب الى عبد من عبادى بشى‏ء احب الى مما افترضت عليه و انه يتقرب الى بالنافلة حتى احبه فاذا احببته كنت‏سمعه الذى يسمع به و بصره الذى يبصر به و لسانه الذى ينطق به و يده التى يبطش بها. ان دعانى اجبته و ان سالنى اعطيته.

حسين بن على‏عليه‏السلام كه در راه خدا و در راه افكار عاليه‏اش شهيد شد وجود مادى خود را نفى كرد اما به صورت منبع فضيلت و مركز شرافت و عظمت وجود جاودانه خود را اثبات نمود عقل و دين حكم مى‏كند كه بزرگان و افراد برگزيده را در حال حيات و ممات ارج نهيم و آنان را دوست‏بداريم و از ياد نبريم و در سالروز وفات و شهادتشان مجالس يادبود برپا كنيم. به ويژه كه آن شخص تمام هستى خودش را در طبق اخلاص نهاده و از هيچ فداكارى در راه خدا دريغ نورزيده باشد.

حسين‏بن على‏عليه‏السلام براى هدفى بس عالى در راه معبود خود با نفس نفيس جهاد نمود.  و براى احياى فضيلت و شرافت و برقرارى آزادى و بيدارى بشر قيام كرد. پس سزاوار است كه تمام جوامع انسانى - خواه مسلمان خواه غيرمسلمان - به پاس احترام و بزرگداشت آن شخصيت عظيم‏الشان سالروز شهادت آن حضرت را بزرگ بشمارند و به سوك و ماتم بنشينند.

او ابرمرد عالم و شخصيت‏بسيار بزرگوارى است كه تمام مكارم و فضايل را دارا بود به گونه‏اى كه ابعاد گسترده بسيار وسيع وجودش همگان را متحير ساخته است.

از لحاظ نسب نيز كسى به پايه امام حسين‏عليه‏السلام نمى‏رسد: جدش رسول خدا سيدالمرسلين و خاتم‏النبيين و پدرش على مرتضى سيدالوصيين و مادر فاطمه زهرا سيده نساء عالمين و برادرش امام حسن مجتبى، و عمويش جعفر طيار و عموى پدرش حمزه سيدالشهداء است.

منابع:

۱- ... و انى لم اخرج اشرا و لابطرا و لا مفسدا و لا ظالما و انما خرجت لطلب الاصلاح فى امة جدى... رك: بحارالانوار، 44/329 .

۲-  تفسير القرآن، سوره فجر.

۳- حسين وارث آدم، صفحه 212 به بعد.

 

 

 

کربلا را عشق، عالمگیر کرد
قلبهای خسته را تسخیر کرد

قصه عدل علی و کینه ها
زوزه های خصم را، شبگیر کرد

انتقام دیگری در راه بود
تشنگان را تشنه کامی سیر کرد

چون شنید از بلبلان سوز عطش
رو به سوی کوچۀ تقدیر کرد

عکس چشمانش، دل از دریا ربود
با تبسم، آب را تحقیر کرد

بین گله گله گرگ افتاده بود
شیر را کفتار، غافلگیر کرد

مشک از جانش مهم تر گشته بود
دستها را طعمه شمشیر کرد

تیر تشنه ترک بند چله گفت
چشمها را با کمان درگیر کرد

علقمه تا آسمان راهی نبود
بلبلان گفتند: « سقا دیر کرد »

از زبان تشنگی، در آسمان
لاله را قربانی تقصیر کرد

حاجی شش ماهه شمشیرت کجاست؟
تیر در رگهای نازک گیر کرد 

کربلا را خصم لرزان کرده بود
خیمه ها را ظلم، در زنجیر کرد

داغ آن خورشید، روی نیزه ها
خواهرش را تا همیشه پیر کرد

کربلا را عشق، ویران کرده بود
غربت شش گوشه را دلگیر کرد

یاد او در سینه طوفان می کند
دست سقا، عشق را تفسیر کرد

                                      

خدایا:

مرا به بهترین راه {که راه پیامبر اعظم(ص) و اهل بیت ایشان(ع) است} ببر

و چنانم کن که بر دین و آیین تو بمیرم و زنده گردم ....

« صحیفه سجادیه - نيايش 20 »

                                           

آيا مي دانيد كه:

ـ در كربلا، پنج نفر از اطفال نابالغ به همراه امام حسين به شهادت رسيدند، طفل شير خوار امام، علي اصغر، عبدالله بن حسن بن علي، قاسم بن حسن بن علي، محمد بن ابي سعيد و عمر بن جناده انصاري
ـ در كربلا، يك زن بنام اُمّ وهب نمريه قاسطيه همسر عبدالله بن عمير كلبي در دفاع و حمايت از امام به شهادت رسيد
ـ در كربلا دو زن بنامهاي اُمّ عبدالله بن عمير و اُمّ عمر بن جناده در ياري امام حسين جنگيدند
ـ در كربلا اعضاي بدن سه نفر از ياران و اصحاب امام حسين تكه تكه شده است، عباس بن علي، علي بن الحسين و عبدالرحمان بن عمير
ـ در كربلا چند گروه از برادران به همراه امام به شهادت رسيدند

الف: عباس،عثمان،جعفر، ابوبكر،عبدالله، همگي از فرزندان مولا اميرالمؤمنين و برادران امام حسين بودند
ب: علي اكبر و علي اصغر از فرزندان امام حسين
ج: قاسم، ابوبكر،عبدالله از فرزندان امام حسن مجتبي
د: عون و جعفر از فرزندان حضرت زينب و عبدالله بن جعفر
ه: عبدالله و محمد از فرزندان مسلم بن عقيل
و: مسلم و عبد الرحمان و جعفر از فرزندان عقيل بن ابي طالب
ـ در كربلا سرهاي سه نفر از ياران امام حسين به سوي آن حضرت پرتاب شد، عبدالله بن عمير كلبي عمر بن جناده، عابس بن ابي شبيب شاكري

سه سال پیش از انقلاب، روز عاشورا، مادرم گفت: برو روضه گوش کن تا چند کلام حرف حساب بشنوی!

گفتم: من اول در اتاقم کاری دارم بعد خواهم رفت. حال عجیبی به من دست داد وارد اتاق شدم، قلم را برداشتم و تابلوی عصرعاشورا را شروع کردم.

قلم را که برداشتم، تابلویی شد که الآن هست، بدون هیچ تغییری.

تفکر حاکم بر تابلو هم همان اصل حاکم بر تابلو ضامن آهو است، یعنی تمام خطوط مدور بوده و به وجود مبارک حضرت زینب (س) ختم می شد.
منبع: عصر ایران ۲۰/۱۰/۸۶

                                         

خورشيد خونرنگ عاشورا غروب كرد. دو روز پس از آن حادثه، پيكر مطهّر شهيد بزرگ و سالار سپاه حسين(ع)، سقّاي كربلا،علمدار سيدالشهدا، عباس‏بن علي(ع) توسّط گروهي از طايفة بني اسد دركنار نهرعلقمه به خاك سپرده شد. امام سجاد(ع) كه خود را براي دفن پيكر شهدا به كربلا رسانده بود، نوبت دفن بدن امام حسين و عباس كه شد، شخصاً وارد قبر شد و آن دو پيكر خونين را درون قبر گذاشت.

مدفن مقدّس حضرت ابوالفضل(ع) درفاصله‏ اي حدود سيصد متردرشرق قبرمطهّرامام حسين، دريك بلندي در سرراه غاضريّه قرار دارد و مزار او جدا از مرقد سيدالشهدا است تا مركزيّتي براي عاشقان معنويّت باشد و قبله و بارگاه ملكوتي و با صفاي او هم جايي باشد براي ياد خدا و دعا و نيايش تا دستهاي پر نياز و دعا خوان به درگاه پروردگار بلند شود و به نام اباالفضل، كه باب الحوائج است، متوسّل گردد.

مرقد حضرت عباس در كربلا همواره مورد توجّه شيفتگان حق بوده است و زائرانش با خضوع و خشوع و ادب، با چشمي اشگبار و با احترام به مقام والا و جايگاه رفيع اين اسوة وفا و فتوّت، آن را زيارت مي‏كرده و مي‏كنند. و با ارج نهادن به وفا و فداكاري او، از زندگي و شهادت آن سرباز و سردار رشيدِ كربلا الهام ميگيرند و درس غيرت مي‏ آموزند. اين خط، همچنان در فرهنگ شيعي تداوم دارد.

عباس در دل و جان زائران موقعيّتي ويژه دارد. او را به‏ عنوان باب الوائجي كه در حرمش حاجت مي‏دهد مي‏شناسند. مهابت نام عباس در دل دوست و دشمن نهفته است، حتي دوستانش از قسم دروغ به نام او مي‏ترسند و بدخواهان هم از بي احترامي به مزار و زائران و حرم اباالفضل هراس دارند و از قهر و غضب عباس حساب مي‏برند.

چه بسيار بزرگاني كه با ادب در آستان اباالفضل به زيارت خاضعانه پرداخته ‏اند وچه بسيارحاجتمنداني كه با توسّل به او، حاجت خويش را از خدا گرفته‏ اند. زيارت او مورد سفارش وتأكيد پيشوايان دين بوده و براي آن، آداب و دستورهاي خاصّي گفته ‏اند كه در كتابهاي دعا و زيارت آمده است.

محبوبيّت اباالفضل العباس در دل شيعيان از محبّت و احترام ائمّه به آن حضرت سرچشمه ميگيرد. آنان كه عاشقانه براي او نذر مي‏كنند و اطعام مي‏دهند، دلباختگان كرامت و جوانمردي و فتوّت اويند. حضرت زهرا عباس را همچون فرزند خود مي‏داند و به او عنايت ويژه دارد.

 

گوش کن هر تپش نبض تو در کوچه ی رگ

به زبانی که ندانی گويد :

                                آنکه پای خرد و علم بشر به سراپرده ی ذاتش نرسد

                                آنکه در قدرت و شوکت يکتاست

                                وانکه بی جا و مکان است ولی در همه جاست

                                آفريننده ی پاينده ی بی مثل خداست

با وجود گذشت نزديك به سه دهه از سينماي پس از انقلاب اسلامي و علي رغم ثبت فيلم هايي در راستاي سينماي عاشورا، هنوز سينماگران ايراني نتوانسته اند به لحاظ كمي و كيفي از حماسه كربلاآثار درخشاني را پديد آورند.
    مروري بر برخي از آثار شاخص ساخته شده درباره قيام در زمينه ماه محرم و شهادت امام حسين(ع) ويارانش توسط خبرگزاري فارس، شايد بتواند نشان دهنده اين باشد كه رويكرد سينماگران ايراني به واقعه عاشورا و تصوير سينماي عاشورا چگونه بوده است.
    فيلم هاي تاريخي سفير(فريبرز صالح)
    سفير در نخستين سال هاي پيروزي انقلاب به كارگرداني فريبرز صالح و با بازي فرامرز قريبيان، عزت الله مقبلي و... ساخته شد و تا مدت ها به عنوان يكي از فيلم هاي مناسبتي در سينماها و تلويزيون به نمايش درمي آمد.
    خلاصه داستان: قيس ابن مسهر، نماينده امام، با نامه اي براي سليمان خزاعي به طرف كوفه مي رود. در راه به دست راهداران ابن زياد، والي كوفه، دستگير و به زندان افكنده مي شود. قيس پيش از دستگيري نامه را از بين مي برد و در زندان زندانيان را بر ضد زندانبان ها مي شوراند. حسين ابن نمير، فرمانده راهداران، قيس را به زندان ابن زياد در كوفه، منتقل مي كند. ابن زياد به پيشنهاد مشاورش، خالد، از قيس مي خواهد كه در مسجد سخنراني كند و به دروغ به مردم بگويد كه امام قصد بيعت با يزيد را دارد. قيس مي پذيرد، اما در روز موعود عليه يزيد سخنراني مي كند. ابن زياد، كه به خشم آمده، او را از فراز ارك به زير مي اندازد.
    روز واقعه (شهرام اسدي)
    مشهورترين فيلم درباره قيام عاشورا كه مستقيما به روز عاشورا مي پردازد. اين فيلم را شهرام اسدي بر اساس نوشته بهرام بيضايي در سال 1373 بابازي عليرضا شجاع نوري، لادن مستوفي و... ساخت. فيلمي كه سال هاست به عنوان يك فيلم تاثيرگذار در ايام محرم، روانه آنتن مي شود.
    خلاصه داستان: عبدالله جواني نصراني كه تازه اسلام آورده است، در جريان عروسي خود با راحله دختر زيد ندائي مي شنود كه او را به ياري فرا مي خواند. عبدالله به دنبال اين ندا بيابان به بيابان و واحه به واحه تا كربلامي تازد و سرانجام به كربلامي رسد كه عصر روز عاشورا است زماني كه حقيقت را در زنجير....پاره پاره بر خاك... حقيقت را بر سر نيزه مي بيند.
    روز رستاخيز (احمدرضا درويش)
    پروژه عظيمي كه احمدرضا درويش در صدد است تا سال آينده آن را جلوي دوربين ببرد.
    اين پروژه، ، يك پروژه تاريخي عظيم است كه فاز مطالعاتي طولاني داشته كه پيرامون واقعه عاشورا و قيام امام حسين(ع) است و از مرگ معاويه تا قيام امام حسين (ع) را روايت مي كند.
    درويش از سال ها پيش دغدغه ساخت روز رستاخيز را با خود داشته است و از دو سال پيش، شروع به نوشتن فيلم نامه آن كرده است.
    پروانه ساخت اين فيلم اواخر فروردين ماه، از سوي شوراي صدور پروانه ساخت اداره نظارت و ارزشيابي تمديد شده است.
    فيلم هاي داستاني با رويكرد عاشورايي بازرس ويژه (منصور تهراني)
    اين فيلم را منصور تهراني در سال 1360 با بازي فرامرز قريبيان، داوود رشيدي و... ساخت و با توجه به حال و هواي سال هاي توليد خود و رويكردش به عاشورا مورد استقبال نسبي قرار گرفت.
    خلاصه داستان: كارگران يك معدن ذغال سنگ در زير فشار زورگوئيهاي كارفرما و مباشر معدن جان به لب شده اند. تعدادي از معدنچيان به خاطر مبارزه شان يا جان خود را از دست داده اند و يا به دليل كفي نان نسبت به جريانات جاري بي تفاوت شده اند. اينك از ميان كارگران شخصي براي مبارزه با زورگوئي ها قد افراشته است. او به مناسبت فرا رسيدن عاشورا، ديگر معدنچيان را دور خود جمع كرده و آنها را ترغيب به مبارزه مي كند.
    وي علي رغم تهورش دچار يك توهم است و سرمنشأ ظلم را نمي شناسد. او تصور مي كند اگر كارفرما و مباشر نباشند، اثري از ظلم نيز نخواهد بود، به همين جهت اميد خود را به بازرس ويژه اي بسته است كه از سوي سازمان بازرسي شاهنشاهي به منطقه اعزام خواهد شد. بعد از آمدن بازرس، او به واقعيات پي مي برد و راه جديدي از مبارزه را برمي گزيند.
    شب دهم(جمال شورجه)
    از بهترين فيلم هاي جمال شورجه كه انقلاب و دفاع مقدس با باورهاي حسيني را به تصوير كشيده است. او اين فيلم را در سال 1368 با بازي جهانبخش سلطاني، ولي شيراندامي و... ساخت.
    خلاصه داستان: عزيز سحرخيز، در شب دهم ماه محرم پس از درگيري خياباني عزاداران با مأموران ارتش، كه براي حمايت از چند آمريكايي مست به خيابان آمده اند، از مهلكه مي گريزد و همسرش را تنها رها مي كند. او تا سال ها بعد از حركت خود احساس پشيماني و حقارت مي كند و موفق نمي شود فرزندش را، كه شانزده ساله شده، از زير تأثير برادر همسرش، نايب، كه عزادارن شب دهم ماه محرم را رهبري مي كرده، خارج كند. پسر او به جبهه جنگ مي رود و عزيز به دنبال پسر روانه ي جبهه جنگ مي شود، اما در راه بر اثر موج انفجار دچار فراموشي مي شود و پس از بهبودي خود را در موقعيت متفاوتي مي بيند.
    به خاطر هانيه (كيومرث پوراحمد)
    از فيلم هاي تاثيرگذاري كه توسط كيومرث پوراحمد و در سال 1373 ساخته شد.
    خلاصه داستان: ناخدا علو با چهارده مرد ديگر براي صيد به دريا مي روند ولي همه به جز ناخدا صيد دريا مي شوند و مردم ناخدا را مسبب مرگ عزيزانشان مي دانند و به او و خانواده اش حمله مي كنند و در اين بين دختر خردسال ناخدا هانيه فلج مي شود، ناخدا و خانواده اش تنگك را ترك مي كنند و به بوشهر مي روند. ناخدا علو نذر كرده كه شب دهم محرم تا صبح دمام بزند تا هانيه شفا يابد اما مرگ امانش نمي دهد. پس از ناخدا پسر او تصميم مي گيرد تا نذر پدر را ادامه دهد تا شفاي خواهر را بگيرد اما براي دمام زدن مشكل پيدا مي كند. او در محرم مأمور مي شود به تنگك برود و گهواره مراسم محرم را به بوشهر بياورد. اما در تنگك خبر آمدن ناخدا علو به همه مي رسد و اين بچه ها براي انتقام دست به كار مي شوند و بشيرو را آزار مي دهند اما او با شهامت بسيار گهواره را به مقصد مي رساند.او كه به فكر دمام زدن تا صبح است، اتفاقي در انبار زائر خذر كه وسائل محرم در آنجا نگهداري مي شود زنداني مي شود و بدين ترتيب موفق مي شود كه به دمام دست يابد و تا صبحدم دمام بزند و بدين ترتيب نذرش را ادا مي كند.
    بال هاي سپيد (مهدي هاشمي، ناصر هاشمي)
    در سال 1377 مهدي هاشمي و ناصر هاشمي در اولين ساخته خود به سراغ فيلمي براي نوجوانان با مضموني عاشورايي رفتند و به موفقيت نسبي دست يافتند.
    خلاصه داستان: تعدادي از دانشجويان رشته بازيگري به ديدن يكي از استادان رشته تعزيه خواني مي روند. استاد در اين ديدار ماجراي نوجواني به نام مراد را براي دانشجويان اينطور نقل مي كند كه مراد نوجواني بوده كه بسيار به رشته شبيه خواني در مراسم عزاداري امام حسين (ع) علاقه داشته و هميشه آرزو داشته كه در اين مراسم در نقش حضرت قاسم ظاهر شود. سرانجام موقعيتي بوجود مي آيد تا مراد بتواند ايفاي نقش كند. او براي اينكه بهتر بتواند نقش خود را بازي كند، تصميم مي گيرد كه خود را در شرايط ياران امام حسين (ع) در روز عاشورا قرار دهد. براي همين هم چند روزي را با تشنگي تمرين مي كند تا بالاخره يك روز در حال تمرين نقش خود بيهوش مي شود. نقل استاد كه به اينجا مي رسد همه دانشجويان تحت تأثير مي گيرند و شناخت بهتري از نمايش شبيه خواني پيدا مي كنند.
    راه طي شده (عباس رافعي)
    عباس رافعي در سال 1384 فيلم راه طي شده را با رويكردي داستاني نسبت به تعزيه ساخت كه پژمان بازغي، شقايق فراهاني، سياوش طهمورث و سيدجواد هاشمي از جمله بازيگران اين فيلم بودند.
    خلاصه داستان: يك گروه فرانسوي به منظور انتخاب نمايش تعزيه براي جشنواره اوينيون و ساخت فيلم مستندي از مراحل آماده سازي و اجراي تعزيه به ايران مي آيند. حضور اين گروه موجب بروز ماجراهايي ميان شبيه پوشان و شبيه گردانان تعزيه مي شود، به گونه اي كه تعزيه را تا مرز تعطيلي پيش مي برد.
    عصر روز دهم (مجتبي راعي)
    پروژه اي كه با درگذشت رسول ملاقلي پور ناتمام ماند و مجتبي راعي درصدد است تا در سال 87 آن را جلوي دوربين ببرد.
    خلاصه داستان: محمد كه در چهار سالگي با مادرش شاهد اشغال خرمشهر بوده است، اين خاطره تلخ را از زياد نمي برد كه يك سرباز عراقي، خواهر نوزاد او را با خود برد. 25 سال بعد محمد كه خبرنگار و مستندساز است براي انجام ماموريتي عازم عراق مي شود و با اندك نشانه هايي كه مادرش از آن حادثه به ياد دارد در شهر كربلابه دنبال خواهر گمشده اش مي گردد.
    و فيلم هاي ديگر...
    رويكرد سينماگران به عاشورا، از ساخت فيلم مستند گرفته تا نمايش يك سكانس در مورد آئين هاي محرم و واقعه عاشورا، مي تواندقابل ارزيابي باشد.
    به جز فيلم هاي مختلفي كه در زمينه دفاع مقدس ساخته شده است و باورهاي حسيني را در خود داشته، مي توان به چند نمونه در اين زمينه اشاره كرد.
    ابوالقاسم طالبي در
    دست هاي خالي باورهاي حسيني را در فيلمش به عنوان يك عامل متحول كننده به تصوير مي كشد. همچنين فيلم مستند تعزيه (ناصر تقوايي) يكي از اين رويكردهاست. در اين فيلم ويژگي هاي اين هنر به تصوير كشيده شده است. تعزيه طي يك هفته در منطقه زواره اصفهان با حضور جمعي از بهترين تعزيه خوان هاي ايران تصويربرداري شد و فرهاد صبا و اصغر رفيعي جم به شكل همزمان تصاوير فيلم را ثبت كردند. سينماگران ايراني، در فيلم هاي مختلف تجربي و مستند و نيز كارهاي تلويزيوني به واقعه عاشورا پرداخته اند اما به نظر مي رسد سينماگران ايراني اين توان را دارند و بايد بتوانند بيش از اين به باورهاي حسيني و قيام عاشورا را به شيوه هاي مختلف، در سينماي ملي ايران به تصوير بكشند.

به نقل از روزنامه کیهان مورخ۲۳/۱۰/۸۶

ارزشهای اخلاقی

حادثه کربلا یک صحنه نمایش اخلاق اسلامى است که به اختصار به توضیح ارزشهایى نظیر مروت، ایثار و فداکارى که برجستگى بیشترى دارند مى‏پردازیم. مروت حسین‏علیه‏السلام با دشمنان به شیوه پدرش على‏علیه‏السلام رفتار مى‏کرد. سیراب کردن آنان به هنگام تشنگى و پرهیز از ترور و غافلگیرى، نمونه‏هاى روشنى از مروت است. حسین‏علیه‏السلام نیز با این که از فسق و فجور  و خباثت‏شمربن ذى‏الجوشن، و اهانت وى به حریم ولایت آگاه است پیشنهاد حمله ناگهانى سپاه خود را رد مى‏کند  و مى‏گوید: «ما هرگز شروع به جنگ نمى‏کنیم ولو به نفع ما باشد. ایثار ایثار عاطقه‏اى است اخلاقى، انسانى و اسلامى که در حادثه کربلا به اوج خود رسید. از خودگذشتگى ابوالفضل العباس‏علیه‏السلام در ننوشیدن آب تجسمى از ایثار بود. وى پس از دفع مزاحمان به شریعه فرات رسید هنگامى که  مشک را از آب پر کرد با این که خود نیز تشنه بود به یاد تشنگى مولایش از نوشیدن آب منصرف شد. آن را ریخت و آنچه بر دلش گذشت، بر زبان جارى کرد (رجز خواند) و چنین گفت «عباس! حسین‏علیه‏السلام در خیمه تشنه است و  تو مى‏خواهى آب گوارا بنوشى! به خدا قسم... رسم برادرى، رسم امام داشتن، رسم وفادارى چنین نیست؟ ابوالفضل مظهر وفا بود. نمونه دیگر عمربن قروى انصارى بود که خود را به هنگام نماز در برابر پیکانهاى کفار سپر اباعبدالله‏ علیه‏السلام قرار داد و از پا درآمد... وى در عین حال تردید داشت که وظیفه‏اش را انجام داده و به عهدش وفا کرده است.» مساوات اصحاب حسین‏علیه‏السلام ترکیبى از آزادگان و بردگان آزاد شده بود و شیوه رفتار امام هم نسبت‏به نقش آفرینان و ایثارگران یکسان بود رنگ، قومیت، موقعیت و نژاد آنان در نظر و قضاوت وى تاثیرى نداشت و مساوات حاکم  بود چنان که دو نفر از عده معدودى که امام خود را به بالین آنان رسانید برده آزاد شده بودند. «جون‏» یکى از آنها بود که وقتى به شهادت رسید  امام خود را به بالین وى رسانید و حشر او را با «ابرار» که مقامى برتر از متقین است از خدا درخواست کرد «خدایا در آن جهان او را با «ابرار» محشور کن. دیگر مردى رومى است که وقتى از اسب بر زمین افتاد  اباعبدالله‏علیه‏السلام خون را از جلو چشمانش پاک کرد و صورتش را بر صورت وى گذاشت. این صورت بر  صورت نهادن منحصر به همین غلام و فرزندش على‏اکبر بود «فوضع خده على خده... متبسم الى ربه...» صحنه خونین کربلا متضمن پیامهاى اخلاقى، اجتماعى، توحیدى، اعتقادى، عرفانى، اندرزى و پرخاشگرى است  که با جانبازیهاى کم‏سال‏ترین (طفل شیرخوار اباعبدالله‏علیه‏السلام) تا کهنسالترین مرد (جابربن عروه غفارى) و  زن (زوجه عبدالله بن عمر کلبى) تجسم پیدا کرد و هر یک عهده‏دار نقشى بودند.»  در آن روز هیچ کدام از اصحاب حسین‏علیه‏السلام در برابر دشمن ضعفى از خود نشان ندادند، فرار نکردند و  به سپاه دشمن نپیوستند.

نیایش امروز

 درميان تمامي قيام هايي که براي نجات بشرازنامردمي ها وستم گري ها انجام پذيرفته ودرصفحات هميشه ماندگارتاريخ ثبت گرديده واقعه کربلا وقيام انسان سازحسين ابن علي (ع) و يارانش ازجنس ديگري است که هنوزپس ازگذشت سالهاي بيشماربراي حقيقت جويان وطالبان واقعي عدالت چونان چراغ راهي هميشه روشن باقي است تا اگرکسي درتلاطم هاي بيشماروقايع زمانه وادعاهاي غيرواقعي بسيارکسان سرگشته ومردد شد راه رسيدن به رستگاري وزندگاني جاودانه را گم نکند.

 

مژده ای دل که مه پیروزی است
فصل سرخ ظفروبهروزی است

مژده ای دل که بهاران آمد
موسم رونق بستان آمد

مژده ای خاک که طوفان بگذشت
فصل سرمای زمستان بگذشت

مژده ای دوست که بهمن آمد
فصل نابودی دشمن آمد

شعله عشق خدایی تابید
شبنم ازدیده یاران بارید

کشور ازبند ستم بیرون شد
گرچه صد لاله به خون گلگون شد

خدایا!

دلی که مسیر عمر را در کویر هجران تو طی کرده چسان به غیر سبزه زار لقاء تو راضی شود؟

چشمی که جز به افق انتظار تو دوخته نشده ودور دستها را در پی سایه محو دیدار تو کاویده چگونه جز وصل تو را بپذیرد؟

وپایی که در هر قدم توان از تو گرفته وبا سنگ وخاروخاشاک به شوق تو در آویخته به چه امید در دیار غیر ،رحل اقامت افکند ؟  امام سجاد (ع)

 

 

و سرانجام حسين عليه‌السلام و ياران روشن‌دلش سبكبال و با قلب‌هايي آرام به ديدار معبودشان كه آنها را مشتاقانه بسوي خود مي‌طلبيد رهسپار شدند و تاريخ عزت و پايمردي در راه حق و راستي هميشه با نام آنها روشني و تلالو گرفت .

 

                        

دهه فحر در مرحله نبرد حق وباطل،درسایه اخلاص مجاهدان از ناباوریها ،باور ساخت .

عاشورا فرياد دفاع هميشگى از مظلومان و مستضعفان زمان و زمين و اعلام جهاد جاويد عليه كفر و نفاق و جهل و استثمار و قلدرى است. عاشورا دانشگاه عشق و عرفان و حماسه است. در اين دانشگاه انسان مى‏آموزد كه چگونه به خدا عشق ورزد، چگونه بدون سلاح بجنگد و چگونه در اوج غربت‏حماسه آزادى بسرايد.

عاشوراى حسينى كشتى نجات امت محمد(ص) در برار توفان جهل و ترس و استعمار خارجى و استبداد داخلى است.

عاشورا فرياد عزت‏گرايى و ذلت‏گرايى همه عاشوراييان تاريخ است كه هيهات منا الذله. عاشورا احياى فرهنگ شهادت‏طلبى و شهيدپرورى است كه: مرحبا بالقتل فى سبيل الله

مولانا در  دو کار بزرگ خود، به حماسه امام حسين (ع) از ديد عرفاني پرداخته است.  روايت مولانا از امام حسين (ع) در چهار غزل کليات شمس و يک حکايت از مثنوي پرداخته مي‌شود.
در آثار مولانا، عموما شهيد و حسين مترادف يکديگرند و حتي مي‌توان گفت که واژه گلگون شهيد و مقام عظماي شهادت بر شخصيت جامع و يگانه امام حسين که انسان کامل استدلالت دارد.

 در غزل 230 کليات شمس، امام حسين (ع) سنگ محک و معيار است که دل که جايگاهي است رفيع و همه اعمال و احوال و مقامات وجودي آدمي به آن بستگي دارد، به حسين تشبيه مي‌شود، نه آن‌که حسين به دل تشبيه شود. از نظر عرفا در نظام هستي خلاصه موجودات «آدمي» است و خلاصه آدمي «دل» است.

اين غزل، کافي است براي بيان نهايت سرسپردگي و شيفتگي مولانا به امام حسين (ع). در مقابل چنين مرتبه متعالي، يزيد و سمبل کامل جدايي و دوري از حضرت حق ـ جل جلاله ـ است.

مولانا، امام حسين و شهيدان کربلا را مقيمان بهشت وصال حضرت دوست که بهشت بندگان خاص است، معرفي مي‌کند که قفس دنيا را شکسته‌ و پرواز ابدي کرده‌اند به کوي دوست.  امام حسين (ع) به اين مقام والا رسيده است، چون ريشه درخت وجود مبارکش، توانگر شده است از ذات اقدس الهي.


ز سوز شوق دل همي زند عللا                      که بوک در رسدش از جناب وصل صلا
دلست همچو حسين و فراق همچو يزيد           شهيد گشته دو صد ره به دشت کرب و بلا
شهيد گشته بظاهر حيات گشته                   به غيب اسير در نظر خصم و خسروي بخلا
ميان جنت و فردوس وصل دوست مقيم           رهيده از تک زندان جوع و رخص و غلا
اگر نه بيخ درختش درون غيب مليست            چرا شکوفه وصلش شکفته است ملا
خموش باش و ز سوي ضمير ناطق باش          که نفس ناطق کلي بگويدت افلا
کليات شمس تبريزي: غزل 230

طولاني‌ترين و مشهورترين غزل مولانا در باب عظمت و علو مقام حسين و شهيدان کربلا، غزل 2707 کليات شمس است. مطلع غزل شهيدان الهي و بلاجويان معاشقه کربلايي است .
در اين غزل، شهيدان و عاشقان مترادفند. شهيدان به ياري  معرفت که مقدمه عاشقي است و «بال‌هاي عاشقي» از مرغان هوايي نيز بهتر پرواز در ساحت حضرت دوست مي‌کنند.  آنها شاهان عالم غيبند و به كمك عشق باب‌هاي عوالم پنهان را گشوده‌اند. يکي از رمزهاي توفيق آنها در پرواز عاشقانه رهايي از انواع خود است.

کجاييد اي شهيدان خدايي                   بلا جويان دشت کربلايي
کجاييد اي سبک روحان عاشق             پرنده‌تر ز مرغان هوايي
کجاييد اي شهان آسماني                   بدانسته فلک را در گشايي
کجاييد اي ز جان و جا رهيده                 کسي مر عقل را گويد کجايي
کجاييد اي در زندان شکسته                 بداده وامداران را رهايي
کجاييد اي در مخزن گشاده                  کجاييد اي نواي بي نوايي
در آن بحريد کين عالم کف اوست           زماني بيش داريد آشنايي
کف درياست صورت‌هاي عالم                ز کف بگذر اگر اهل صفايي
دلم کف کرد کين نقش سخن شد         بهل نقش و به دل رو گر ز مايي
برآ اي شمس تبريزي ز مشرق              که اصل اصل هر ضيايي

جمع‌بندي:از ديدگاه مولانا شهيدان عاشقند. امام حسين (ع) سيد و سالار و شاه شهيدان است. شهيدان پا بر نفس اماره گذاشته‌اند و از خودخواهي و اميال دنيوي جدا و در حضرت حق فاني شده و در حضرت محبوب به مقام بقا رسيده‌اند.

منابع:
  مولانا ـ جلال الدين ـ ديوان کبير کليات شمس تبريزي ـ 
 مولانا ـ جلال الدين ـ مثنوي ـ

 

خدا كند روزهاي غفلت ما

از شبهاي غيبت او

طولاني تر نباشد .

                                 

از پيامبر گرامى روايت است كه مى فرمود: در جهنّم ، نقطه اى است كه سزاوار هيچيك از مخلوق خدا، جز قاتل يحيى پيامبر و قاتل فرزندم حسين نيست . خود امام حسين (ع) در راه كربلا، در هر منزلگاهى پيوسته از يحيى پيامبر ياد مى كرد،

يحيى پيامبر و حسين (ع) پيش از ولادتشان ، به آمدنشان بشارت داده شد. در مورد يحيى اين مژده آمد كه :

اى زكريا! براستى كه ما تو را به پسرى كه نامش يحيى است مژده مى دهيم .

در مورد حسين (ع)  نيز پيام آمد كه : اى محمّد! به راستى كه به فرزندى گرانقدر از دخت گرانمايه ات فاطمه ،  مژده ات مى دهيم .