یاد خدا، آرام بخش قلب‌های زخمی است.

تفکر، آرام بخش اندیشه‌های زخمی است.

محبت، آرام بخش عشق‌های زخمی است.

کمک، آرام بخش یک اجتماع زخمی است.

دعا، آرام بخش روح‌های زخمی است.

گریه، آرام بخش خاطره‌های زخمی است.

با چهره مهربانش                                

صفاي وجودش

سنگيني سكوتش

نجابت و غرورش

با زمزمه كلامش در جذبه محراب

گستره وسيع جنت بود و ما فقط پدر مي خوانديمش

.....

...........

................

و حال از بين ما رفت وما درغم نبودنش به سوگ نشستيم .

.......

.........

از تمام دوستاني كه پيام تسليت فرستادند سپاسگزارم .

انسان براي بقاء آفريده شده است و با گذر از اين جهان مي‌تواند خود را به جاودانگي پيوند دهد.

اما دوري عزيزان بر انسان گران است و بس اندوهناك.

تنها با ياد غم ديگران و خاطره‌هاي نيك گذشتگان اين اندوه كمي التيام مي‌يابد و خداوند در اين آزمايشش بر شكيبايان مژده صلوات و رحمت داده است:

وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْ‏ءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوَالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الَّثمَرَاتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ «بقره 155»

الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلّهِ وَ إِنّا إِلَيهِ رَاجِعُونَ «156»

أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِن رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ «157»

سرکار خانم کلاهچی

درگذشت پدر گرامیتان را به شما و خانواده

محترمتان تسلیت عرض می کنم

و از خداوند منان صبری وافر برای شما  آرزومندم.

به نام اولين معلم هستي

كدام كلام بالاتر از اين فرمايش مولاست:

« هر كس به من حرفي بياموزد مرا بنده خود ساخته است »

و كدامين سخن مي‌تواند والاتر از آن مقام منيع معلم را بيان دارد.

معلم بودن به مدرك و شغل و ادعا نيست بل هرآن كه به اين هنر، وجودش را آب كرده

و پروانه وار شيدايي كند تا مخاطبش گامي به پيش نهد شايسته اين نام الهي است.

هر روز، روز توست اي روشناي محفل انسانيت و اي پروانه‌ي بي‌تاب دانش‌آموختگان،

 اي دل سوز به حال طالبان معرفت.

معلم عزيزم، صميمانه و به پاس‌داشت زحماتت اين روز گرامي را، تبريك عرض نموده

و سلامت، شيدايي، نورانيت و سرافرازي روز افزون برايتان آرزومندم.

 قدردان شما ـ محمودي

مهربانا:

سايبانی از جنس اشک و نياز می‌خواهم

تا سجاده دلم را در آن بگسترانم

و با دستان خسته قنوتم

از تو بخواهم

که بر وجود سردم

نور نگاهت را بتابانی

و گل های زيبای عشق و ايمان را

بار دگر در من تازه گردانی ...